Sprawdzaliśmy kopyta, nogi (próby zgięciowe), ścięgna, kręgosłup, skórę, oczy, uszy oraz jamę ustną. Weterynarz przebadał również płuca oraz jak koń schodzi z tętna. Heliodor wypadł bardzo dobrze, więc decyzja zapadła. Kupuję!

Wszystko nagrałam. Zapraszam do obejrzenia.

Kierownik stadniny przyjął mnie bardzo dobrze i pozwoli popracować z koniem indywidualnie na round penie:

Heliodor okazał się bardzo miłym i ciekawskim koniem, który na dodatek toleruje wiele czynności, które wykonuje wokół niego człowiek. W trakcie oglądania poprosiłam, aby kierownik stadniny spróbował założyć mu siodło. Tego dnia Heliodor przyjął siodło oraz jeźdźca.

Nie obyło się bez bryków, ale koń szybko zrozumiał, że nie dzieje się nic strasznego. Po całej sesji również był zrelaksowany, więc zaprezentował się doskonale pod każdym względem.

Koń prawdziwie warty uwagi!

Jego aktualny właściciel pokazał mi fajną stajnię, w której konie przebywały cały dzień na dużych zielonych padokach. Konik miał czyste ścięgna, jego nogom trudno było coś zarzucić, choć tył był lekko krowi. Niestety jego drobna budowa spowodowała, że bardzo wąsko chodził. Jeśli chodzi o charakter, to trochę mało skoordynowany ruchowo, trudno mu było utrzymać równowagę i wpychał się na człowieka. Można to jednak zrzucić na jego bardzo młody wiek. Niestety właściciel nie miał przy sobie paszportu konia, więc nie mogłam sprawdzić pochodzenia. Ogólnie dałam mu 4,25 pkt.

niepewnością, ale postanowiłam się zmierzyć z tym problemem. Zwłaszcza, że była opcja wykastrowania konia.

Ten ogier wydawał mi się na początku trochę narwany. Niestety okazało się, że wszystkie ogiery są wypuszczane na zewnątrz na zmianę i tylko na godzinę, dwie, więc można sobie wyobrazić, że każdy z nich był naładowany.  Pozory jednak mylą. Mimo początkowych wyścigów wokół wybiegu, pozwolił się dokładnie obejrzeć, łącznie ze sprawdzaniem ścięgien.Koń miał już 6,5 roku, 150 w kłębie i miał mocną budowę. Właściwie swoim wyglądem nie przypominał klasycznego, pokazowego Araba. Gdy przyjrzałam mu się od tyłu, gdy był wyprowadzany na padok miałam wrażenie, że trochę bilardował, co mnie zaniepokoiło. Z przodu postawa francuska, z tyłu krowia. Jeśli chodzi o jego charakter, sądzę, że dałoby się z nim dogadać, ale moje ogólne wrażenie było na nie, ponieważ szukałam bardziej spokojnego konia i jednak wałacha. Drugi minus był koniem starszym i już zajeżdżonym. Jestem przeciwniczką późnego kastrowania ogierów to pierwsza rzecz, druga – wolałabym konia nie zajeżdżonego. W sumie dałam mu 3,37 pkt.

Drugi siwy miał 4,5 roku i również 150 cm w kłębie. Postawa podobna jak u poprzednika. Jeśli chodzi o ruch to stawiał nogi bardzo ładnie i szeroko. Koń z początku wydawał się spokojniejszy od swojego poprzednika. Wyszedł grzecznie na padok i szwędał się podskubując trawę. Nie zaglądał też do klaczy, które stały w stajni obok. Ujęła mnie jego diabelska uroda, pod którą, jak sądziłam, kryła się dusza aniołka. Nic bardziej mylnego. Gdy osoby, które prezentowały konia trochę go pogoniły, wpadł, lekko rzecz ujmując, w irytację. Okazywał to wierzgając na wszystkie strony. Pomyślałam: nie chciałabym na nim siedzieć, gdy jest w takim stanie. Później gdy próbowałam mu sprawdzić stan ścięgien, przygwoździł mi kopytem w kolano. No cóż, straciłam na chwilę czujność. A, że mi życie miłe i mam ochoty na walkę z koniem, to skreśliłam tego konika jako mojego potencjalnego wierzchowca. Dostał 2,5 pkt.

Ostatni koń okazał się prawdziwym aniołkiem i przytulasem. Miał dopiero 2,5 roku i był koniem pełnej krwi angielskiej. Na pewno wzbudził moją wielką sympatię.  Niestety jego przednie nogi i kopyta, wzbudziły już tylko lekkie przygnębienie. Przytoczone obrazki mówią same za siebie. Myślę, że ostatecznie jego postawa wcale nie musi stwarzać jakichś wielkich problemów w użytkowaniu, ale wolałabym mieć jednak konia, który ma prosty przód, no i kopyta w jakimś logicznym stanie. Ten nie był werkowany od dawna i kopytka rozłaziły mu się na boki w asymetryczny sposób. Nie wiem czy jest to do wyprowadzenia, ale w podobnej cenie widywałam konie w znacznie lepszym stanie. Tylko mi go było szkoda, bo naprawdę miły koń. Minusem był też jego wiek. Nie chciałam konia młodszego niż 3,5 roku, ponieważ planowałam zająć się zajeżdżaniem konia od razu po zakupie, a w tym wieku to zupełnie odpada. 3,88 pkt.

Ogólnie, mimo iż właściciel stadniny był bardzo uprzejmy, stadnina duża i fajna, to niestety chyba ten wyjazd był jakiś pechowy. Spodziewałam się wiele, ale rzeczywistość była trochę inna. A może po prostu trafiłam na zły moment i nie mieli akurat w tym momencie koni, które pasowały do moich oczekiwań.

okazało się, że koń albo nie ma odpowiedniego charakteru, albo są z nim problemy natury medycznej, albo problemy natury prawnej, albo ktoś go naciągnął finansowo.

Takich historii jest mnóstwo. Tylko jak się przed tym ustrzec?

Odpowiedzią jest kupowanie inteligentne, czyli połączenie tego co wiemy i możemy sprawdzić, z tym co czujemy w trakcie kupowania konia, w taki sposób, aby nasz umysł działał na naszą korzyść, a nie na szkodę.

Generalnie kupowanie, zgodnie z tym co mówią marketingowcy, jest procesem w dużej mierze emocjonalnym. Jeśli mamy tę świadomość łatwiej nam będzie chronić się przed manipulacją ze strony sprzedającego. A ten na pewno będzie się starał z całych sił wyjść dobrze na tej transakcji, a przede wszystkim sprzedać nam konia. Pytanie tylko czy jest człowiekiem uczciwym czy też rządzą nim pobudki czysto machiavellistyczne. Tego zwykle nie wiemy w momencie gdy podchodzimy do rozmów. Dlatego lepiej dmuchać na zimne i się zabezpieczyć.

Przede wszystkim musimy wiedzieć jakiego konia szukamy . I tutaj ponownie odsyłam do artykułu, który już napisałam na ten temat. Bez tej wiedzy każdy będzie nam w stanie wcisnąć ciemnotę, a i bez tego jest już trudno podjąć właściwą decyzję. Natomiast stosunkowo łatwo opracować sobie plan i zrozumieć jakie są nasze potrzeby i preferencje. Wystarczy, że usiądziemy z kartką oraz ołówkiem i odpowiemy na 4 pytania:

• chcę jeździć sportowo czy rekreacyjnie,
• do jakiej dyscypliny szukam konia,
• jaki charakter konia najbardziej mi odpowiada, z jakimi końmi najlepiej się dogaduję,
• jaka rasa najlepiej spełni moje oczekiwania, jeśli chodzi o dyscyplinę, którą chciałbym uprawiać.

Po drugie trzeba nauczyć się w jaki sposób sprawdzić konia. Mamy tutaj sześć rzeczy do zbadania: zdrowie, charakter,predyspozycje, umiejętności, pochodzenie i kwestie prawne. Zdrowie możemy na początek sprawdzić sami, np. na podstawie informacji, które przygotowałam lub or razu wezwać weterynarza. Na sprawdzenie charakteru, również są proste sposoby. Predyspozycje, sprawdzimy, badając pochodzenie konia oraz sprawdzając jego sukcesy sportowe lub po prostu, gdy na niego wsiądziemy, możemy spróbować np. skoków. Dużo na temat predyspozycji konia powie również jego charakter. Umiejętności konia również można sprawdzić wsiadając na niego lub prosząc zaprzyjaźnionego profesjonalistę o sprawdzenie konia. Pochodzenie sprawdzamy w rodowodzie i paszporcie. Natomiast kwestie prawne – dotyczą przede wszystkim prawa własności do konia, który powinien być zgłoszony w odpowiedniej instytucji, natomiast aktualny właściciel powinien być wpisany w paszporcie.

Po trzecie należy obejrzeć wystarczającą ilość koni, aby mieć wybór przynajmniej 3 dobrych opcji. I niech to będą rzeczywiście dobre konie, aby wybór nie okazał się pozorny. To nie oznacza, że trzeba od razu zrobić badanie weterynaryjne 3 koniom, choć to pomogłoby podjąć na pewno bardziej pewną decyzję. Generuje to duże koszty i nie jest niezbędne, jednak warto, aby konia obejrzała osoba, która zna się na rzeczy. Wtedy należy podjąć decyzję, do którego konia jedziemy z weterynarzem.

Badanie weterynaryjne jest według mnie rzeczą naprawdę ważną dla osoby, która sama nie jest w stanie potwierdzić zdrowia konia. Korzystajmy z niego, bo pozwoli to nam zaoszczędzić w przyszłości mnóstwo pieniędzy i stresu.

Gdy mamy dobry plan, kupowanie konia staje się znacznie prostsze, sprzedawcy, których spotkamy będą mieli większy respekt, a my będziemy czuli się bardziej pewni siebie.

Najzabawniejsze jest to, że od początku nie szukałam siwego konia, a trafiałam przede wszystkim na siwe, siwosrokate, a nawet taranty. Może to dlatego, że Arabki są bardzo czesto siwe.

Ten konik zrobił na mnie naprawdę dobre wrażenie. Ogłoszenie o sprzedaży znalazłam na Allekonie . Wyglądał naprawdę fajnie, był niezajeżdżony w odpowiednim wieku (3,5 roku), miał dobrą budowę. Niedawno został wykastrowany, ale zdążył się już wygoić. Miał tendencję do wpychania się na człowieka, ale sądzę, że jest to sprawa ustalenia z nim konkretnych relacji. Ostatecznie okazał się naprawdę bardzo spokojny. Na początku, gdy został wypuszczony, nie bardzo chciał stać w miejscu, bo denerwowały go muchy i nie bardzo wiedział czego się od niego oczekuje. Gdy już się trochę wybiegał, został sam z nami na padoku. W czasie rozmowy z właścicielem zupełnie się zapomniałam i oparłam o jego grzbiet. Zostałam tak przez kilkanaście minut, bo koniowi to zupełnie nie przeszkadzało i chętnie przy nas stał. Miał w sobie naturalną łagodność i dał to odczuć. Bardzo szybko mu zaufałam. W czasie, gdy go oglądałam stwierdziłam, że jest to koń, który niespecjalnie lubi niepotrzebnie tracić energię, co na pewno jest dużym atutem jeśli chodzi o charakter konia rekreacyjnego lub do sportu westowego.  Sądzę, że nie będzie się płoszył i uciekał, ponoszenie raczej tutaj nie wchodzi w grę. Miał ładny arabski profil i dobre proporcje ciała oraz prawidłową szyję. Bardzo fajny szeroki przód (klatka piersiowa), natomiast tyły jak u większości arabków. Przednie nogi raczej były proste, przyznam, że trudno mu było ustać w miejscu, gdy się przyglądałam, jak widać na zdjęciu stoi lekko rozkraczony, co powoduje, że trudno jednoznacznie stwierdzić, jeśli już coś jest to prawa noga schodzi mu lekko na zewnątrz, ale to trzeba by na pewno potwierdzić przy kolejnych oględzinach. Miał miłe łagodne spojrzenie. Jest to koń, którego biorę pod uwagę, bo charakter ma bardzo dobry i trudno się do czegokolwiek przyczepić, jeśli chodzi o budowę.

Drugi siwek był starszy i wcześniej chodził w rajdach. Mimo iż nie brałam go za bardzo pod uwagę z racji wieku, krótko go przedstawię, bo może to być koń dla kogoś, kto potrzebuje towarzysza w tereny, który jest doświadczony i zrównoważony, jak również cechuje go charakterystyczna dla Arabów wytrzymałość.

Ten małopolski tarant był przepiękny. Po prostu od razu zwrócił moją uwagę z powodu doskonałej maści. Dodatkowo był koniem bardzo kontaktowym i sympatycznym. Ma 4,5 roku, jest już zajeżdżony. Wysoki, na pewno ma powyżej 160 cm w kłębie, dobra mocniejsza budowa. Ponieważ szukam raczej Arabka, to nie poświęciłam mu aż tak dużo czasu, jednak pozostał w mojej pamięci, bo wydawał się naprawdę fajnym koniem. Sądzę, że dla kogoś kto szuka niezwykłego konia o dobrym charakterze, to może być strzał w dziesiątkę.

Ogólnie jestem bardzo zadowolona z wyjazdu do Guzówki. Tak jak wspominałam właściciel przyjął nas bardzo dobrze, aż nam się nie chciało stamtąd wyjeżdżać Polecam Guzówkę wszystkim, którzy szukają dla siebie konia.

Na miejscu okazało się, że trafiliśmy do przesympatycznej stajni. Właściciel przyjął nas naprawdę dobrze. Najpierw zaprezentował nam wszystkie konie, które znajdowały się w 2 stajniach. Później, poświęcił nam 3 godziny na prezentację 3 wałachów na sprzedaż.

Konie po kolei zostały wypuszczone na padok.

Pierwszy Arabek, który miał 3,5 roku, był niezajeżdżony, ale przesympatyczny. Drugi, starszy, miał zdaje się 9 lat i chodził kiedyś w rajdach, a trzeci, fantastyczny 4,5 letni kropek był już zajeżdżony.

Koniki dokładniej opiszę już w następnym poście. A na razie zapraszam do obejrzenia filmu.

mnóstwo okropności, które lepiej wiedzieć, gdy oglądamy konie na sprzedaż. Niestety w Polsce niehumanitarne traktowanie zwierząt jest cały czas na porządku dziennym, wiele osób nie tylko się tego nie wstydzi, ale nawet uważa, że tak trzeba, albo robi sobie z tego zabawę.

Dlatego właśnie powinniśmy umieć stwierdzić czy koń jest po przejściach czy też nie. Dzięki temu będziemy świadomie podejmowali decyzję czy chcemy się później zmierzyć z jego przeszłością czy nas to jednak przerasta.

Przede wszystkim powinniśmy zwrócić uwagę na ogólny stan konia. Jak widać na załączonym obrazku ten koń to obraz nędzy i rozpaczy. I nie mówię tutaj o jego czystości, bo to był w tym przypadku najmniejszy problem. Koń ten był cały poraniony, a to podbite oko, podobno sprawił sobie sam. Czytaj ktoś próbował sobie „z nim poradzić” „musiał” użyć siły i tak właśnie koń przerażony „zarył” prawdopodobnie głową w sufit, albo ścianę. Nie chętnie mi go pokazali, bo okazało się, że nosi miano „trudnego”. Potem właściciel zwierzał się, że ma nieodpowiednich pracowników, którzy się do tego nie nadają, bo „biją konie”. Chwalił się też, że zajeżdżają młodziaki w wieku 2,5 roku, bo łatwiej. Cóż za prostolinijność…

Podsłuchałam też rozmowę, że koń nie daje nóg do werkowania, zachowuje się w sposób nieprzewidywalny, a przede wszystkim nie daje sobie ani założyć, ani zdjąć kantara.

Gdy wzięłam uwiąz do ręki czułam, że jest spięty i nie bardzo rozumie czego od niego się chce. Prawdopodobnie był nastawiony, że  może w każdej chwili dostać w skórę. Wydaje mi się, że prawdopodobnie miał słabszy charakter i nie nauczył się nigdy bronić w postaci gryzienia i kopania, więc po prostu był gotowy do ucieczki. Niepewnie ruszył za mną, okazało się jednak, że był na tyle wrażliwy, że dość dobrze reagował na prośby o ustąpienie zadem. Nie wpychał się również na człowieka.

Później odprowadziłam go do boksu. Stajenny ostrzegł mnie, że koń zachowuje się nieprzewidywalnie podczas zakładania i zdejmowania kantara i rzeczywiście w momencie, gdy podniosłam rękę do jego głowy gwałtownie zaczął się cofać i podrzucać głowę z przerażeniem. Kantar udało się zdjąć, ale przyznam, że dawno nie widziałam tak przestraszonego zwierzęcia.

Powyżej opisałam przykład konia, który był bardzo źle traktowany.

Poniżej chciałabym opisać, te rzeczy, które  mogą się koniowi przytrafić, gdy spotka na swojej drodze człowieka:

• Bicie – można to rozpoznać, gdy koń jest bardzo spięty i nerwowy, a na podniesioną rękę reaguje paniką, czasem się też zdarza, że koń boi się wideł, łopaty lub tego typu przyrządów i gdy do niego podejdziemy z takim sprzętem odskakuje, ucieka, staje dęba. Takiego konia w ogóle trudno dotknąć. Nie potrafi się zrelaksować, gdy chcemy go pogłaskać. Często się zdarza, że gdy koń nauczył się bronić, po prostu gryzie, albo kopie ludzi.
• Kręcenie – górnej wargi dutką, uszu czy języka. To są praktyki często stosowane w dużych stadninach, gdzie stajenni nie mają czasu „bawić się z koniem” podczas zabiegów. Taki koń będzie bał się dotyku uszu oraz okolic pyska. Zwykle odrzuca głowę, gdy zbliżymy tam rękę. W zależności od tego jak bardzo źle kojarzy tamte zdarzenia będzie się zachowywał bardziej lub mniej gwałtownie. Może to przeszkadzać podczas zakładania koniowi kantara lub ogłowia, albo przy nauce zakładania ogłowia.
• Przetrzymywanie konia – w ciasnym, ciemnym i brudnym miejscu, nie wypuszczając go na zewnątrz. To jest bardziej subtelna forma tortury. Konie są w stanie nawet się do niejprzyzwyczaić. Małe boksy, albo stanowisko z wyglądu i zapachu przypominające Toi-Toi’a, konie upakowane na stanowiskach, na krótkich łańcuchach jak sardynki, nie wypuszczane wcale na zewnątrz, albo sporadycznie. Zwykle taki koń ma szaleństwo w oczach, gdy wyjdzie na zewnątrz. Kręci się, nie może ustać w miejscu, razi go słońce, jest nerwowy. Widziałam też konia, który po wypuszczeniu na zewnątrz kwiczał jak świnia (nie obrażając tutaj tego stworzenia, a jedynie chcąc porównać ten dziwny odgłos do czegokolwiek), biegał jak szalony przez pierwsze 10 minut i wierzgał na wszystkie strony.

Warto się dobrze zastanowić czy chcemy się podjąć opieki nad koniem po przejściach, ponieważ może to nas kosztować sporo zdrowia oraz nerwów, czasami się zdarza, że nigdy nie będziemy w stanie w 100% pomóc takiemu zwierzęciu. Z drugiej jednak strony pomagając mu możemy zyskać przyjaciela na lata. Decyzja należy do nas.

To o czym tutaj napisałam to wiedza podstawowa, którą można znaleźć zarówno w książkach jeździeckich jak i w internecie. Nie odkrywam Ameryki. Są to też informacje, jakie przekazał mi weterynarz oraz znajomi, którzy zajmują się końmi. Przeczytaj i jeśli będziesz chciał coś dodać będę wdzięczna za komentarze.

1. Kopyta, podstawa konia, która może być jego atutem, jak również zupełnie go zdyskwalifikować. Tego dowiedziałam się od weterynarza, natomiast jak sprawdzić kopyta powiedziała mi moja znajoma, która zajmuje się struganiem kopyt. Jest kilka podstawowych kwestii, które warto sprawdzić. Pierwsza rzecz: czy koń jest regularnie werkowany, jeśli tak, kopyta nie powinny mu się odłupywać i rozłazić, nie powinny być zbyt długie, a gdy spojrzymy na kopyto konia z boku, nie może być ono wklęsłe, jak na załączonym obrazku. Oczywiście to niekoniecznie powinno dyskwalifikować konia, ale pokazuje na ile poprzedni właściciel zadbał o tę kwestię.  Strzałka powinna być szeroka i nie może gnić! Dodatkowo, jeśli koń bezpiecznie podaje nogi, można samodzielnie pouciskać na różne części kopyta, żeby sprawdzić czy nie jest zbyt miękkie (w zasadzie powinno być suche i twarde) oraz czy nie wykazuje bolesności. Jeśli konia coś boli przy zwykłym naciskaniu, czy stukaniu ręką lub dłubaniu kopystką, to oznacza, że coś jest nie tak. Jeśli zauważysz, że jakaś ściana kopyt schodzi zbyt płasko w dół, to również jest sygnał, że mogą pojawić się problemy. Oczywiście nie istnieje coś takiego jak idealne kopyto. Wszystko zależy również od tego jak dawno temu koń był strugany. Jednak warto przyjrzeć się samodzielnie zanim konia obejrzy weterynarz.
2. Nogi i ścięgna, czyli to co pozwoli Ci jeździć na Twoim wierzchowcu, a jemu zapewni dobre samopoczucie. Możemy sprawdzić samodzielnie nogi czy są proste i czy koń nie strychuje lub bilarduje lub ściga się (więcej na ten temat znajdziesz tutaj. Najpierw warto obejrzeć konia „w stój”. Należy przyjrzeć się szczególnie przednim nogom, bo właśnie problemy z nimi mogą nieść najpoważniejsze konsekwencje. Powinniśmy móc swobodnie przeprowadzić linię prostą od łopatki po kopyto i powinna ona być prostopadła do podłoża. Postarajmy się jednak, aby koń stanął prosto. Wszelkie odstępstwa typu postawa szpotawa, francuska, wąska dolnorozwarta mogą spowodować w przyszłości problemy i zdyskwalifikować konia ze sportu (mogą, ale nie muszą – w zależności od stopnia skrzywienia i asymetrii tego skrzywienia). Tylne nowi konia również mogą nie być proste, dlatego warto sprawdzić czy koń nie ma przypadkiem postawy krowiej albo wąskiej. Co prawda skrzywienie tylnych nóg zwykle mniej przeszkadza, niż przednich, mimo to warto o tym wiedzieć . Może to mieć znaczenie, jeśli szukamy konia do westu, ponieważ postawia krowia może koniowi przeszkadzać podczas sliding stopu. To jak wyglądają poszczególne skrzywienia oraz jak to sprawdzić można przeczytać w książce Lindy Tellington Jones „Prawdziwa więź z koniem” rozdział na temat budowy konia, pod koniec książki. Tutaj zdjęcie jednej ze stron na ten temat. Sprawdźmy również konia w ruchu. Najpierw warto spojrzeć jak koń się porusza, gdy stoimy za nim. Jeśli kopyta są zbyt blisko siebie lub uderzają o siebie, albo też zataczają nienaturalnie koła, powinno to wzbudzić nasz niepokój. Spójrzmy również na konia z boku. Warto sprawdzić, czy tylne kopyta nie uderzają o przednie, gdy koń idzie lub biegnie do przodu. Warto również sprawdzić ręką ścięgna na wszystkich nogach, jeśli koń ma zgrubienia, to z pewnością w przeszłości doznał jakichś urazów, warto się dowiedzieć co to było i jakie to miało dla konia konsekwencje. Te rzeczy na pewno warto konsultować z weterynarzem i prześwietlać.
3. Pokrój konia, który może być zarówno Twoim wrogiem, jak i sprzymierzeńcem. Warto wiedzieć jak powinien wyglądać prawidłowo zbudowany koń, aby móc potem porównać z nim tego, którego chcemy kupić. Najlepiej wybrać się na wystawę koni lub pooglądać zdjęcia championów. Warto też obejrzeć trochę koni za konkretne pieniądze, aby się przekonać jak powinien wyglądać dobry koń. Mi udało się zobaczyć ogiera czołowego w jednej ze stajni i to rzeczywiście był fantastyczny widok, którego nie jest w stanie oddać żadne zdjęcie.
4. Utrzymywanie konia, które dużo Ci powie o tym jaka może być przyszłość Twojego konia. W tym przypadku sprawdzenie konia jest trochę trudniejsze, ponieważ oprócz tego o czym zapewnia nas właściciel konia, powinniśmy również poobserwować. Przyjrzeć się: sposobowi karmienia konia: czy jest tuczony owsem czy też dostaje również zielonkę oraz siano. Ile ma codziennie ruchu, czy jego życie sprowadza się do hasła: hala -boks, czy też jest wypuszczany na padok i jak duży on jest oraz czy koń ma dostęp do zielonki czy siana oraz wody. Warto sprawdzić hodowcę konia oraz to w jaki sposób funkcjonował jako źrebię, czy był zamykany w boksie czy też wypuszczany ze stadem klaczy na zewnątrz. Zasada jest taka: im koń więcej miał w życiu ruchu, tym dla niego lepiej im jest mniej zatuczony i zamiast tłuszczu ma mięśnie, tym lepiej.

Powyższe 4 elementy to naprawdę podstawowe kwestie, które warto wiedzieć i od razu sprawdzić podczas oglądania konia. Wiele tych elementów widać już nawet na zdjęciach koni, które właściciele wysyłają. Resztę należy sprawdzić osobiście. Dla mnie elementem dyskwalifikującym konia – oprócz kiepskiego charakteru – były skrzywienia przednich nóg, kiepskie kopyta, jelenia szyja, słabo związane lędźwie oraz kiepska historia konia, która mogła świadczyć o tym, że koń miał mało ruchu po narodzinach oraz całą młodość, aż do teraz.

Tak czy inaczej zawsze wzywam weterynarza do konia, który już mi się spodobał, ponieważ to on jest fachowcem i tylko on jest w stanie potwierdzić to, co sama zaobserwowałam i dokonać analizy rzeczy, których ja już nie jestem w stanie sprawdzić.

Trzeba przede wszystkim wiedzieć do czego szukamy konia, ale o tym pisałam już w innym poście i nie chciałabym tego tematu w tym miejscu rozwijać.

Musimy również stworzyć na podstawie naszych oczekiwań określone kryteria, które pozwolą nam ocenić konia. Dzisiaj chciałabym napisać o tym na co należy zwrócić uwagę, jeśli chodzi o charakter konia i jak to w ogóle sprawdzić.

Opracowałam własny system sprawdzania charakteru wierzchowca na podstawie szkoleń naturalowych oraz obserwacji zachowań wielu koni, z którymi miałam do czynienia. Na razie testuję ten system, ale chciałabym się już teraz nim z Wami podzielić, bo w wielu przypadkach udało mi się właściwie ocenić konia.

1. Po pierwsze sprawdzam zachowanie konia w stadzie. Aby móc to stwierdzić niezbędne będzie zaobserwowanie konia, który porusza się wśród innych. Przede wszystkich chcę się dowiedzieć czy mam do czynienia z koniem ALFA czy z jednostką mniej dominującą. Konie ALFA będą zawsze bardziej agresywne i trudniejsze do zdominowania, dlatego kupując takie zwierze musimy mieć pewność, że jesteśmy w stanie podołać temu zadaniu. Ja osobiście preferuję wierzchowce bardziej uległe, które są gdzieś w środku „łańcuszka”. Sprawdzam, czy koń przepędza inne od jedzenia czy wodopoju, jeśli tak – jest ALFĄ, czy podchodzi pierwszy do człowieka, jeśli ten ma coś do zaoferowania (marchewkę) i próbuje przepędzać inne konie. Czy zdarza mu się atakować inne konie, co pokaże na ile jest agresywny. Osobiście uważam, że jeśli konia stać na agresję wobec innych koni, to prawdopodobnie spróbuje takich zachowań wobec człowieka i będziemy musieli sporo się natrudzić, żeby mu takie postępowanie wybić z głowy.
2. Po drugie sprawdzam jak koń się zachowuje wobec ludzi, gdy jest wypuszczony na padok. Konie strachliwe zwykle nie będą chciały podchodzić do człowieka, będą wręcz unikać kontaktu i uciekać. To pokazuje, jak zwierze reaguje na rzeczy nowe, nieznane. Koń może również nie chcieć podejść z innego powodu – ponieważ miał negatywne doświadczenia z ludźmi i woli nie mieć z nimi nic do czynienia. To nam pokazuje czego możemy się spodziewać w przyszłości. W pierwszym wypadku możemy mieć problemy z nadmierną lękliwością konia, który będzie się często płoszył, w drugim koń może mieć już zawsze problemy, żeby zaufać człowiekowi i czeka nas sporo pracy, żeby to przepracować. Należy oczywiście dowiedzieć się przy okazji jak najwięcej o koniu: czy był już zajeżdżany, kto się tym zajmował, czy robił to fachowiec czy też amator, na ile koń był delikatnie traktowany przez obsługę stajni. Dopiero na podstawie maksymalnie dużej ilości informacji na temat konia można wyciągać wiarygodne wnioski. Jeżeli koń chętnie podchodzi do człowieka lub obserwuje go z bezpiecznej odległości i po chwili, gdy uzna, że nic mu nie grozi, szuka kontaktu, aby zaspokoić swoją ciekawość, można przypuszczać, że mamy do czynienia z odważnym i ciekawskim osobnikiem, co na pewno w przyszłości ułatwi nam pracę.
3. Po trzecie sprawdzam jak koń się zachowuje wobec ludzi w boksie. Tutaj można zaobserwować wiele ciekawych rzeczy. Koń, który był bity lub drażniony będzie nerwowy w boksie, będzie się odsuwał, gdy podchodzimy lub wręcz straszył człowieka, aby ten odszedł. Osobiście radzę unikać takich koni. Mimo, iż wielokrotnie bardzo staramy się im pomóc, to mogą one (w zależności od swoich doświadczeń) nigdy nie odzyskać 100% zaufania do ludzi i przez to być nieprzewidywalne. Jeśli jednak koń podchodzi do człowieka, wącha i pozwala wejść do boksu, jak również reaguje spokojnie na dotyk, to oznacza, że prawdopodobnie nie miał złych doświadczeń i będzie ufał człowiekowi.
4. Po czwarte sprawdzam jak koń zachowuje się podczas pracy z człowiekiem na okrągłym wybiegu – round-penie. Stosując technikę Join-upu możemy sprawdzić na ile koń jest nauczony normalnych zachowań socjalnych (końskich) oraz jak szybko jest w stanie zaufać człowiekowi oraz w jakim zakresie. W przypadku koni, które były dużo lonżowane, mogą występować komplikacje z join-upem. Zwykle nie chcą podchodzić do człowieka i nie reagują na zabranie presji. Czasami trzeba na nie dość długo poczekać, aby zechciały podejść. Konie, które nie ufają człowiekowi, czasem ogiery lub klacze alfa, mogą zachowywać się przy tym nerwowo lub nawet agresywnie. Dlatego nie polecam stosowania tej techniki osobom, które nie mają doświadczenia. Jeżeli jednak potrafimy wykonać join-up poprawnie bardzo szybko możemy się dowiedzieć na ile koń jest inteligentny, jak szybko łapie tę grę oraz na ile jest gotowy zaufać człowiekowi. Zauważyłam też, że konie, które z gruntu nie lubią się przemęczać i nie są „zepsute” lonżowaniem szukają kontaktu bardzo szybko i podchodzą jak tylko zdejmiemy presję.
5. Po piąte przyglądam się koniowi, jak się zachowuje podczas siodłania oraz kiełznania. Jeśli koń był zajeżdżany w sposób rozsądny, przez osobę, która się na tym zna, zwykle będzie się dobrze zachowywał. Spokojnie przyjmie wędzidło oraz siodło, nie będzie się kręcił, uciekał, podgryzał podczas siodłania. Konie, które wykazują nerwowość, gryzą, opędzają się od człowieka, zwykle cierpiały w związku z zajeżdżaniem, nie były właściwie traktowane, albo doznały bólu w czasie zajeżdżania lub późniejszych treningów (w zależności od wieku konia). Dużo mówi również zachowanie konia podczas wsiadania. Jeśli stoi spokojnie, znaczy, że ma zaufanie do jeźdźca i wszystko było w porządku. Jeżeli nie daje na siebie wsiąść i kręci się w czasie wkładania nogi w strzemię, możemy być pewni, że ktoś popełnił sporo błędów.
6. Po szóste sprawdzam jego zachowanie pod jeźdźcem, z którym na co dzień współpracuje (właścicielem lub opiekunem konia). Najlepiej najpierw poprosić, aby właściciel konia wsiadł przed nami. Dzięki temu możemy sprawdzić zachowanie konia i sami nie ryzykować zdrowia lub życia, jeśli to zachowanie pozostawi wiele do życzenia. Pozwólmy właścicielowi pojeździć na koniu wystarczająco długo (minimum 15-20 minut). Sprawdźmy na ile koń jest w stanie rozluźnić się pod jeźdźcem, jak reaguje na pomoce, czy ten tandem działa lekko czy ciężko, w jaki sposób właściciel traktuje swojego konia, czy jest spokojny i działa z wyczuciem, czy też wręcz przeciwnie, jest brutalny i używa bardzo dużo pomocy, począwszy od „piłowania” pyska konia wędzidłem, po wyciskanie każdego kroku dosiadem oraz łydkami. Te rzeczy można już zobaczyć z ziemi, a potwierdzić, gdy sami wsiądziemy na konia.
7. Po siódme sprawdzam jak się zachowuje, gdy wsiądzie na niego obca osoba, czyli ja . Tutaj można się dowiedzieć na ile koń ma tendencję do sprawdzania jeźdźca, czy próbuje zbaczać z wytyczonej ścieżki, samowolnie przyspieszać, uciekać, płoszy się lub bryka. Warto zwrócić uwagę na najmniejsze symptomy oporu ze strony konia, to nam może wiele powiedzieć na temat jego charakteru. Sprawdźmy też czy daje się prowadzić lekko czy też wymaga mocniejszej ręki. To nam pokaże w jaki sposób był zajeżdżany i na ile jest wrażliwy na sugestie jeźdźca.

Powyższe metody wymagają przeanalizowania historii konia, sposobu hodowania go oraz muszą iść w parze ze zdrowiem. Na pewno jednak pomagają mi podczas wstępnej oceny charakteru. Zwykle, jeśli zainteresuje mnie jakiś koń, chcę się upewnić i jadę sprawdzić go przynajmniej 2-3 razy, zanim zdecyduje się na badanie weterynaryjne, ponieważ jego zachowanie może zależeć od okoliczności oraz dnia.